عشق گوش دادن نيست بلکه درک کردن است

عشق ديدن نيست بلکه احساس کردن است

عشق جا زدن و کنار کشيدن نيست

بلکه صبر کردن و ادامه دادن است

ای شکسته در گلو فرياد عاشق

ای به راه مهربونی سر سپرده

کی غم بی همزبونی با تو خورده؟

ای دل تنهای خسته

مرغ عشق پر شکسته

دشت گلگون شقايق

آخرين غمخوار عاشق

در شب خاموش وسرد بی کسی

تکيه گاه من پناه آخرينی

تو برام مثل نمای چشمه سار

تشنگی رو از وجودم ميبری

هر سکوت مبهم عشقی بزرگ

تو طنين آرزوهای منی

مثل خورشيدی که ميتابی به شب

رنگ هستی بر وجودم ميزنی

ای دل تنهای خسته

مرغ عشق پر شکسته

دشت گلگون شقايق

حرفها كه تكراري ميشوند،

غصه ها كه عادي مي شوند،

شعرها كه بي صدا مي شوند

 وقتي كه حتي اتفاقها معمولي ميشوند،

 بارانها از سر تكرار مي بارند و

 بهارها از سر عادت  گل مي كنند

 وقتي همه روزهاي تقويمت مثل هم مي شوند،

شنبه با جمعه فرقي نمي كند،

زمستان با بهار، امسال با پارسال

 وقتي به آسمان يكجور نگاه مي كني ،

  به خودت يكجور نگاه مي كني ، و حتي به خدا

 و مي خواهي زندگي را سخت نگيري تا زندگي بر توسخت نگيرد،

 و لحظه ها روال عادي خودشان را داشته باشند،

بهار هر وقت دلش خواست بخندد

وزمستان هر وقت خواست دلش بگيرد،

 آن وقت مثل سنگريزه اي در دل كوه گم مي شوي

 بدون آنكه كمترين اثري بگيري يا كمترين اثري ببخشي

 مثل يك روز بي خاطره به پايان مي رسي

بدون آنكه حتي لحظه اي در حافظه اي ثبت شده باشي

 اما به خاطر خدا هم كه شده ا ينقدر مثل مرداب در خودت

 غرق نشو و كمي هم جرأت دريا شدن داشته باش.

لحظه ديدار نزديک است

باز من ديوانه ام، مستم

باز می لرزد، دلم، دستم

باز گويی در جهان ديگری هستم

های ! نخراشی به غفلت گونه ام را، تيغ

های ! نپريشی صفای زلفم را، دست

آبرويم را نريزی، دل 

ای نخورده مست!!!!!!

لحظه ديدار نزديک است

حال همه ی ما خوب است

 
ملالی نيست جز گم شدن ِ گاه به گاه خيالی دور،

که مردم به آن شادمانی بی سبب می گويند

با اين همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنار زندگی می گذرم

که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد و

تا يادم نرفته است بنويسم

حوالی خواب های ما سال پر بارانی بود

می دانم هميشه حياط آن جا پر از هوای تازه ی بازنيامدن است

اما تو لا اقل ، حتی هر وهله ، گاهی ، هر از گاهی

ببين انعکاس تبسم رويا

شبيه شمايل شقايق نيست؟

راستی خبرت بدهم

خواب ديدم خانه ای خريده ام

بی پرده ، بی پنجره ، بی در ، بی ديوار .... هی بخند!

بی پرده بگويمت

چيزی نمانده است ، من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نيک خواهم گرفت

دارد همين لحظه يک فوج کبوتر سپيد

از فراز کوچه ی ما می گذرد

باد بوی نام های کسان من می دهد

يادت می آيد رفته بودی

خبر از آرامش آسمان بياوری؟

نامه ام بايد کوتاه باشد

از نو برايت می نويسم

حال همه ی ما خوب است

اما تو باور مکن!

خيلی سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کنی ...

خيلی سخته که سالگرد آشنايی با عشقت رو بدون حضور خودش جشن

 بگيری ...

خيلی سخته که روز تولدت ، همه بهت تبريک بگن ، جز اونی که فکر 

 می کنی به خاطرش زنده ای ...

خيلی سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکنی ، بعد بفهمی دوست

 نداره ...

خيلی سخته که همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدی ، اما اون بگه :

 ديگه نمی خوامت ...

خيلی سخته که دوسش داشته باشی ، اما نتونی باهاش بمونی ...

خيلی سخته که بخوای با آب خوردن بغضت رو بفرستی پايين ، اما يه دفعه

 اشک از چشات جاری بشه ...

خيلی سخته که بهت بگه دوست دارم ، اما بعداً متوجه بشی حرفش يه

(( ن )) کم داشته ...

خيلی سخته که کسی که تموم زندگيت رو به پاش ريختی ، با بی رحمی

 تموم تو چشمت نگاه کنه 

 و بگه : ديگه دوست ندارم ...

خيلی سخته که يه عمر با خيال يه نفر زندگی کنی ، اما وقتی فهميد

 عاشقشی بره و  پشت سرشم نگاه نکنه ...

خيلی سخته که دلت رو به کسی خوش کنی که يه دلخوشی ديگه داره ...

خيلی سخته که وقتی بعد از کلی کلنجار رفتن با خودت ، می ری که حرف

 دلتو بهش بگی :با يه معذرت خواهی کوچيک بگه : فعلاً سرم شلوغه ...

خيلی سخته که هميشه مجبور باشی سخت ترين چيزها رو تحمل کنی

خيلي سخته ندوني ته دلش پيش كيه؟